Obiekty głębokiego nieba

Ocena użytkownika Julita z 18.10.2025, ocena 5; Początek może zwieść, zapowiadając historię małżeństwa eksperymentującego ze swingowaniem. Warto jednak uzbroić się w cierpliwość i pozwolić Panu Jakubowi stopniowo odsłaniać kolejne warstwy: emocji, więzów rodzinnych, dawnych urazów i lęków, które niepostrzeżenie wpełzają w codzienność. Idealnie skomponowana i wciągająca historia ludzkich losów. Jak zawsze u Pana Jakuba, pełna jest przedziwnych szczegółów, które z różnych powodów potrafią silnie wpłynąć na czyjeś życie. MajstersztykPoczątek może zwieść, zapowiadając historię małżeństwa eksperymentującego ze swingowaniem. Warto jednak uzbroić się w cierpliwość i pozwolić Panu Jakubowi stopniowo odsłaniać kolejne warstwy: emocji, więzów rodzinnych, dawnych urazów i lęków, które niepostrzeżenie wpełzają w codzienność. Idealnie skomponowana i wciągająca historia ludzkich losów. Jak zawsze u Pana Jakuba, pełna jest przedziwnych szczegółów, które z różnych powodów potrafią silnie wpłynąć na czyjeś życie. Majstersztyk

Ocena użytkownika Martyna z 18.10.2025, ocena 5; Piękna opowieść. Perspektywa osoby pogodzonej z życiem i z faktem że ludzie popełniają błędy. Można ich nienawidzić, osądzać, próbować karać. Ale ostatecznie same błędy i ich konsekwencje nigdy nie zanikają i pozostają z nami na zawsze. Podobnie jak nie zanikają pozytywne cechy osób popełniających te błędy. Jestem pod wrażeniem tej perspektywy- kogoś ktoś przeżył dużo ale nauczył się rozumieć ludzi. Bo nic nie jest czarne albo białe. Istnieją tylko nieliczne odcienie szarości 🙂Piękna opowieść. Perspektywa osoby pogodzonej z życiem i z faktem że ludzie popełniają błędy. Można ich nienawidzić, osądzać, próbować karać. Ale ostatecznie same błędy i ich konsekwencje nigdy nie zanikają i pozostają z nami na zawsze. Podobnie jak nie zanikają pozytywne cechy osób popełniających te błędy. Jestem pod wrażeniem tej perspektywy- kogoś ktoś przeżył dużo ale nauczył się rozumieć ludzi. Bo nic nie jest czarne albo białe. Istnieją tylko nieliczne odcienie szarości 🙂

Ocena użytkownika Skulska-Papp Beata z 16.02.2026, ocena 5; Książka momentami tak smutna, że chciałam rzucić ją w kąt , żeby się nie zarazić tym umieraniem, chorobą, tym bezradnym smutkiem . Ale przetrwałam I nie żałuję. W książce, melancholijne istoty żyją smutkiem dotykającym splątanego rdzenia istnienia. Nie wiem czy takie postaci istnieją. Ale mój świat się poszerzył, przesiąknął wilgocią tej melancholii, ucieszył pięknem niektórych wątków. Lis i świnie pozostaną już ze mną . Może znów pomyślę o wegetarianizmie. DziękujęKsiążka momentami tak smutna, że chciałam rzucić ją w kąt , żeby się nie zarazić tym umieraniem, chorobą, tym bezradnym smutkiem . Ale przetrwałam I nie żałuję. W książce, melancholijne istoty żyją smutkiem dotykającym splątanego rdzenia istnienia. Nie wiem czy takie postaci istnieją. Ale mój świat się poszerzył, przesiąknął wilgocią tej melancholii, ucieszył pięknem niektórych wątków. Lis i świnie pozostaną już ze mną . Może znów pomyślę o wegetarianizmie. Dziękuję