Wszyscy patrzymy na ten sam księżyc

Jeśli słuchając tej książki, masz wrażenie, że to historia o Tobie, to masz rację.

To opowieść o tym, że najbardziej znienawidzić można kogoś, kogo się kocha.

Opowieść o miłości, którą każdy z nas przeżył, przeżywa lub chciałby przeżyć.

Pełna słów, których żałujemy, myśli, których się boimy, czynów, których się wstydzimy i momentów, które rozbawią nas do łez.
Zabójcza mieszanka sarkazmu i szczerości.

Zabawna.

Emocjonująca.

Szczera.

Czy na końcu jest happyend?

„Mieliśmy mieć tatuowane obrączki. Jak na zawsze, to na zawsze, prawda? Trwałość to trwałość. Gdy w złości chcesz ściągnąć kawałek złota z palca i rzucić go o ścianę, przypominasz sobie, że to miało być na stałe, prawda? Mieliśmy mieć tatuowane obrączki. Kreska, kropka, nieważne. Może linia z EKG oznaczająca bicie naszego serca? Może nasze imię, nieważne. Miało być na zawsze, pod skórą, w nas. I nic z tego, kurna mać”.