Testament mój

Zmaganie z nieuleczalną chorobą i przeczucie zbliżającej się śmierci skłoniły młodego jeszcze Juliusza Słowackiego do podsumowań i rozważań o sensie własnego życia. Tak narodził się ten przejmująco szczery i bolesny utwór, jeden z najpiękniejszych i najbardziej znanych polskich wierszy.

„Testament mój” Juliusza Słowackiego to jeden z najbardziej osobistych utworów tego wybitnego poety romantycznego, zaliczanego obok Adama Mickiewicza i Zygmunta Krasińskiego do grona trzech narodowych wieszczów. „Testament mój” powstał na przełomie lat 1839/40 w Paryżu, gdzie Juliusz Słowacki powrócił po kilkuletniej podróży po Europie i Bliskim Wschodzie. W wierszu stylizowanym na zapis ostatniej woli poeta poddaje refleksji i ocenie zarówno swoją twórczość, jak i całe życie. Zwraca się także z przesłaniem i wskazówkami do swoich współczesnych oraz do przyszłych pokoleń. W „Testamencie moim” wybrzmiewa samotność, gorzki smak bycia niedocenionym oraz rozczarowanie i poczucie porażki związane z upadkiem powstania listopadowego oraz sytuacją, w jakiej znalazła się ojczyzna poety. Ale znajdzie się w nim także nadzieja i przekonanie o szczególnej mocy poezji.