Terapia bębnami i krzyk terapeutyczny - Iza Kowalewska i Ryszard Bazarnik

Kryzys psychiczny często widać w ciele, zanim znajdziemy słowa, żeby o nim opowiedzieć. Zanim pojawi się świadoma myśl, ciało może już być napięte, przeciążone, wycofane albo zamrożone. Emocje najpierw pojawiają się w ciele, a dopiero później możemy je nazwać i zrozumieć. Dlatego w pracy z kryzysem sama rozmowa nie zawsze wystarcza.W tym odcinku DobrostanPodcast.pl rozmawiamy o tym, co może wydarzyć się wtedy, kiedy zamiast kolejny raz analizować swoje emocje, zaczynamy słuchać ciała, rytmu i własnego głosu.Twoimi gośćmi są Iza Kowalewska, psycholożka i muzykoterapeutka, oraz Ryszard Bazarnik, twórca Największego Bębna Świata i podwójny rekordzista Guinnessa. Rozmawiamy w związku z kampanią KryZysk, bo wsparcie zmienia perspektywę, realizowaną przez Fundację Drabina Rozwoju  o terapii bębnami, rytmie, pracy z ciałem i krzyku terapeutycznym. O tym, dlaczego możemy mieć zamrożony głos i co sprawia, że czasem tak trudno pozwolić sobie na swobodną ekspresję.Porozmawiamy też o powrocie do tego, co Iza i Ryszard nazywają mądrością dzikości. O potrzebie bycia bardziej spontanicznym, żywym i prawdziwym, ale także o tym, jak wspólne granie może odbudowywać relacje i poczucie przynależności. Bo granie na bębnach może być doświadczeniem wspólnoty a nie występem. Sposobem na budowanie grup, które nie są dysfunkcyjne, na wzmacnianie siebie, akceptację, rozluźnienie i odzyskiwanie poczucia wolności.Będziemy też przyglądać się temu, co dzieje się z naszym układem nerwowym, kiedy wchodzimy we wspólny rytm z innymi. Powtarzalny rytm, ruch i dźwięk mogą wpływać na poziom pobudzenia, pomagać w regulacji stresu i tworzyć doświadczenie bezpieczeństwa. Wspólne granie daje również coś, czego często bardzo brakuje osobom w kryzysie: poczucie, że nie są same.Zapytam Izę, czym właściwie jest bezpieczny krzyk terapeutyczny i czym różni się od impulsywnego wyrzutu emocji. Jak pracować z silnymi emocjami poprzez dźwięk i ruch, żeby nie dokładać sobie kolejnego przeciążenia. A Ryszarda zapytam o to, dlaczego wspólne granie może być czymś więcej niż muzyką. Czy rytm pomaga nam odbudowywać nasze plemię? I czy właśnie przez wspólne granie możemy przypominać sobie, że jesteśmy częścią większej całości?Porozmawiamy też o tym, czy rytm, dźwięk i ruch mogą stać się prostymi narzędziami samoregulacji w codziennym życiu.To będzie rozmowa o ciele, emocjach, głosie, rytmie i relacjach. Ale przede wszystkim o tym, że czasem ciało wie wcześniej niż głowa.