Wspaniała, finezyjnie skomponowana powieść. [Le Monde]
Powieść jakich mało. Piękna, delikatna, inteligentna. [Le Figaro Littéraire]
Doskonałą harmonię japońskiego stylu życia można odczuć nawet w warstwie słownej powieści: rozdziały następują po sobie w niespiesznym rytmie. Jak kolejne rytuały parzenia herbaty. [France Info Culture]
Świątynie i herbaciarnie japońskiego Kioto stają się miejscem emocjonalnego przebudzenia francuskiej botaniczki, w zachwycającej, nowej powieści Muriel Barbery, która stała się międzynarodowym bestsellerem. To hipnotyzująca opowieść o drugich szansach, pięknie zrodzonym z cierpienia i różach wyrastających z popiołów. [Pushkin Press, 2023]
„Samotna róża” napełnia serce ciepłem, spokojem i nadzieją na lepsze jutro. To książka pełna nostalgii, ukrytej w onirycznym i sugestywnym języku, która porusza tematy straty, żałoby, upływu czasu, porzucenia, przebaczenia, więzi międzyludzkich, odkryć kulturowych oraz znaczenia natury i dziedzictwa przodków w naszym życiu. To urzekająca, afirmująca życie i skłaniająca do refleksji pieśń o Japonii. [theexiledsoul.com]
Styl Barbery jest poetycki: każde słowo wydaje się starannie dobrane pod kątem brzmienia, znaczenia i emocji. Opisy krajobrazów, jedzenia, ubrań i architektury są naprawdę wyjątkowe. To mistrzowskie pisarstwo, które porusza ducha. [readingthewest.com]
Autorka tak wspaniale maluje obrazy słowami, że za każdym razem, gdy siadałam do lektury, czułam się, jakbym była w Japonii. Pomiędzy rozdziałami przeplatają się mity i podania ludowe związane z naturą, które nawiązują do treści opowieści, co łączy narrację w spójną całość. [Nancy Chong, goodreads.com]
Już dawno nie czytałem książki napisanej tak pięknie, że zaparła mi dech w piersiach, ale tej się to udało. [Davida Chazan, goodreads.com]
Francuzka Rose przyjeżdża do Kioto na odczytanie testamentu ojca, którego nigdy nie poznała. Początkowo niechętna, w końcu poddaje się otaczającej ją niemal magicznej aurze. Razem z Paulem – współpracownikiem jej ojca – odbywa misternie zaplanowaną podróż po świątyniach, cmentarzach, ogrodach i herbaciarniach. Spotyka ludzi, którzy znali jej ojca, i niejako za ich pośrednictwem ona poznaje jego. Ten egzystencjalny spacer po Kioto, śladami Haru, sprawia, że pełna gniewu i zagubiona kobieta odnajduje drogę do samej siebie. Oblepiająca ją zewsząd atmosfera duchowości, ciszy i powściągliwości, oraz japońskie legendy, w których Rose bez trudu dostrzega analogie do swojego życia, prowadzą ją do niezwykłej przemiany wewnętrznej. „Samotna róża” to kolejna książka Muriel Barbery w której się zakochałam. Krótka, lecz bardzo esencjonalna opowieść o życiu, śmierci i miłości. Kusząca japońskim klimatem, kulturą i obyczajowością, pachnąca kwiatami, podlana herbatą i sake. Delikatna jak kwiaty wiśni, ulotna jak zapach piwonii, subtelna, pełna dwuznaczności i zmuszająca do czytania między wierszami. To historia, którą czyta się wszystkimi zmysłami. [landrynkowa, nakanapie.pl]
O AUTORCE. Muriel Barbery – francuska pisarka urodzona w 1969 roku w Casablance. Studiowała, a następnie wykładała filozofię na Université de Bourgogne w Dijon. Dla Japonii porzuciła karierę naukową i po wyjeździe zajęła się pisaniem. W Polsce ukazała się dotąd jej bestsellerowa powieść „Elegancja jeża”, przetłumaczona na 39 języków. „Samotna róża” (Une rose seule, 2020) jest pierwszą częścią japońskiego dyptyku. Druga część, powieść „Chwila namiętności” (Une heure du ferveur), została nominowana do Nagrody Goncourtów 2022. [wydawnictwonowe.pl]
TŁUMACZENIA. Książka została przetłumaczona z francuskiego na wiele języków, m.in.: polski, angielski, niemiecki, włoski, hiszpański, czeski, serbski, rosyjski, hebrajski, arabski i chiński.
Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji.
Projekt okładki: Justyna Nowaczyk.
