Rozważania o wojnie domowej

Książka, której nie pozwolono wydać w PRL. Nadal aktualna, szczególnie dziś, gdy brunatna mgła ogarnia kolejne zakątki świata.

Wandea 1793. Ludobójstwo w imię wolności.

10 marca 1793 roku w Wandei wybuchło powstanie, które na zawsze zapisało się w historii rewolucyjnej Francji. Impulsem do buntu stał się dekret Konwentu nakazujący mobilizację 300 tysięcy mężczyzn w wieku od 18 do 40 lat, ogłoszony w przededniu wiosennych prac polowych.

Na opór mieszkańców republika odpowiedziała bezwzględną siłą, wysyłając do regionu osławione „kolumny piekielne”, których zadaniem było nie tylko pokonanie powstańców, lecz także zniszczenie całej społeczności.

Krwawe stłumienie powstania jest przez wielu historyków uznawane za pierwszy nowożytny przykład ludobójstwa. Szacuje się, że śmierć poniosło około 300 tysięcy ludzi, niemal połowa ludności Wandei. Pacyfikacje, masowe egzekucje, deportacje i planowe niszczenie wsi pozostawiły po sobie spustoszony krajobraz oraz niewyobrażalne cierpienia ludności.

Książka nie jest jednak wyłącznie opowieścią o tragicznych wydarzeniach wojny domowej. Autor podejmuje głęboką refleksję nad fenomenem rewolucji, mechanizmami terroru, zagłady. To przejmująca rozprawa o władzy, która dąży do ustanawiania porządku społecznego terrorem i siłą, nie cofa się przed ludobójstwem. Skłania do zadania pytania: Jak daleko można posunąć się w imię szczytnych ideałów?