Rok tysięczny. Powieści piastowskie. Tom 3

Ocena użytkownika Stefan z 2.12.2019, ocena 5; Bunsch wraca w tej powiesci nieomal do poziomu „Dzikowego Skarbu”. Idzie tez dalej. To ksiazka głębsza, wnikająca w strukturę procesu zdobywania i utrzymywania władzy. Kształtowanie sie Panstwa Polskiego to relacje z sąsiadami, ktore balansowały niemal zawsze na krawędzi agresji, gier personalnych, jawnych i ukrytych, przypadku i przemyślanej strategii, przedstawia Bunsch niezwykle sugestywnie. Mniejsza tu zawartość pierwiastka awanturniczego, charakterystycznego dla fenomenalnej ksiazki jaka jest wspomniany „Dzikowy Skarb”. Oczywiscie z wyjątkiem w 100 proc. awanturniczego dodatku w postaci opowiadania o obronie Niemczy. Znowu rekomenduję miłośnikom książek Andrzeja Sapkowskiego po sięgniecie po tę i inne ksiazki Bunscha, ktorych autor „Wiedźmina” jest wielkim admiratorem. Podobnie jest to świetny materiał dla czytelników „Gry o tron”. Mielismy wczesniej pisarzy, ktorzy poruszali sie swobodnie w tej tematyce: władzy, okrucieństwa i... nawet odrobiny magii. Wszystko już było wczesniej u Bunscha. Plus wspaniały, soczysty języki, ktory George R.R. Martin nie dysponuje.Bunsch wraca w tej powiesci nieomal do poziomu „Dzikowego Skarbu”. Idzie tez dalej. To ksiazka głębsza, wnikająca w strukturę procesu zdobywania i utrzymywania władzy. Kształtowanie sie Panstwa Polskiego to relacje z sąsiadami, ktore balansowały niemal zawsze na krawędzi agresji, gier personalnych, jawnych i ukrytych, przypadku i przemyślanej strategii, przedstawia Bunsch niezwykle sugestywnie. Mniejsza tu zawartość pierwiastka awanturniczego, charakterystycznego dla fenomenalnej ksiazki jaka jest wspomniany „Dzikowy Skarb”. Oczywiscie z wyjątkiem w 100 proc. awanturniczego dodatku w postaci opowiadania o obronie Niemczy. Znowu rekomenduję miłośnikom książek Andrzeja Sapkowskiego po sięgniecie po tę i inne ksiazki Bunscha, ktorych autor „Wiedźmina” jest wielkim admiratorem. Podobnie jest to świetny materiał dla czytelników „Gry o tron”. Mielismy wczesniej pisarzy, ktorzy poruszali sie swobodnie w tej tematyce: władzy, okrucieństwa i... nawet odrobiny magii. Wszystko już było wczesniej u Bunscha. Plus wspaniały, soczysty języki, ktory George R.R. Martin nie dysponuje.

Ocena użytkownika Mateusz z 29.08.2021, ocena 5; Wyśmienita powieść gdzie prawdziwe historyczne wydarzenia i postacie przeplatają się z fikcją literacką. Język i słownictwo jeszcze bardziej pozwala odczuć klimat poczatków państwa Polskiego, jednak sprawia to tym samym, iż powieść wymaga skupienia w słuchaniu. Za wadę można uznać kultywowanie historycznej propagandzie PRL gdzie Niemiec to zawsze ten zły, a Polak ten dobry, tym sposobem Bolesław został wyidealizowana, a Oda przedstawiona tylko negatywnie. Idealny materiał na film lub serial.Wyśmienita powieść gdzie prawdziwe historyczne wydarzenia i postacie przeplatają się z fikcją literacką. Język i słownictwo jeszcze bardziej pozwala odczuć klimat poczatków państwa Polskiego, jednak sprawia to tym samym, iż powieść wymaga skupienia w słuchaniu. Za wadę można uznać kultywowanie historycznej propagandzie PRL gdzie Niemiec to zawsze ten zły, a Polak ten dobry, tym sposobem Bolesław został wyidealizowana, a Oda przedstawiona tylko negatywnie. Idealny materiał na film lub serial.

Ocena użytkownika Gall Anonim z 12.09.2021, ocena 5; Znakomita kontynuacja poprzednich tomów, gdzie znów można odkryć ciekawe paralele do współczesności: Król niemiecki nominuje swojego krewniaka na papieża, a ten koronuje tegoż na cesarza - dziś ten rodzaj zależności w UE nie wiele różni się od tamtego. Wiara chrześcijańska jest tak bezwstydnie zinstrumentalizowana w walce o dobra doczesne, że nawet przyjęcie chrztu, nie chroni Państwa Polan przed mieczem urzędników cesarskich-dziś mówi się o praworządności i młodych demokracjach. Polecam.Znakomita kontynuacja poprzednich tomów, gdzie znów można odkryć ciekawe paralele do współczesności: Król niemiecki nominuje swojego krewniaka na papieża, a ten koronuje tegoż na cesarza - dziś ten rodzaj zależności w UE nie wiele różni się od tamtego. Wiara chrześcijańska jest tak bezwstydnie zinstrumentalizowana w walce o dobra doczesne, że nawet przyjęcie chrztu, nie chroni Państwa Polan przed mieczem urzędników cesarskich-dziś mówi się o praworządności i młodych demokracjach. Polecam.