1940 rok. Szesnastoletnia Anastazja Zielińska wraz z matką i rodzeństwem zostaje nocą wywleczona z rodzinnego domu i zesłana w głąb Syberii. Powodem zesłania jest ucieczka jej ojca za niemiecką granicę. W tym samym bydlęcym wagonie znajduje się Leon Białowąs, syn ludzi, którzy donieśli na Zielińskich. Na nieludzkiej ziemi los splata ich drogi w sposób, jakiego żadne z nich nie potrafi przewidzieć. Na kazachskich stepach Anastazja zaczyna prowadzić zeszyt, w którym zapisuje nie tylko codzienność zesłańców, lecz także uczucia, które nieoczekiwanie budzą się w jej sercu.
1990 rok. Anastazja doznaje rozległego udaru i traci pamięć. Z całego swojego życia pamięta jedynie obrazy z dzieciństwa - reszta znika. Po powrocie ze szpitala potrzebuje opieki, lecz wokół nie ma nikogo bliskiego. Jedynym, kto wyciąga do niej pomocną dłoń, jest jej starszy sąsiad, Leon Białowąs. To właśnie on każdego dnia czyta Anastazji pożółkłe zapiski z Syberii, przywracając wspomnienia, które mogą okazać się dla niej błogosławieństwem… lub przekleństwem.
„Przez trudy do gwiazd” - słowa, które dla Anastazji i Leona nabierają prawdziwego znaczenia. Bo tylko ci, którzy przeszli przez piekło, potrafią naprawdę sięgnąć nieba.
