O świecie, który kryje się w rzeczach. I o rzeczach, które kryją się w nas.
Marcin Wicha obserwuje świat przez pryzmat rzeczy – tych, które nas otaczają, kształtują, uwierają i czasem bronią przed chaosem. W pisanych z czułością, humorem i melancholią felietonach osobista codzienność splata się z opowieścią o społeczeństwie, dizajnie, który zaraża paranoją, i rzeczywistości, w której kabel staje się symbolem prywatności.
W świecie, który uwielbia nowe gadżety, Wicha broni tego, co niepraktyczne, ciężkie i trwałe. Potrafi znaleźć sens w drobiazgach i połączyć estetykę z etyką. Pokazuje, że rzeczy są świadkami czasów – dokumentują przemiany społeczne, język, politykę i prozę życia. W „Prostych rzeczach” odbija się portret pokolenia, które dorastało między radiem na korbkę a chmurą danych.
Audiobook nagrany przez Roberta Gulaczyka jest dla tych, którzy lubią myśleć, ale też dla tych, którzy po prostu lubią patrzeć na świat z ukosa. Bo – jak pisze Wicha – Nowe rzeczy się zestarzały. Za to na rondach błyszczą świeżutkie tablice na cześć żołnierzy wyklętych. One też zblakną.
“Marcin myślał o wydaniu tych felietonów. Każdy z nich jest dla mnie jak spotkanie po latach z najlepszym przyjacielem, jak anegdota powtarzana przy rodzinnym stole od pokoleń. Niech się je Wam dzisiaj dobrze czyta.”
Marta Tymowska-Wicha
Proste rzeczy, cykl felietonów Marcina Wichy, które ukazywały się na łamach Magazynu Świątecznego „Gazety Wyborczej” w latach 2015-2018.
Dla kogo jest książka Proste rzeczy Marcina Wichy?
dla miłośników refleksyjnych felietonów, które patrzą na świat przez pryzmat codziennych przedmiotów.
dla czytelników ceniących literaturę piękną z humorem, czułością i lekką ironią.
dla osób lubiących myśleć głębiej o rzeczach, które nas otaczają.
dla tych, którzy cenią autorów potrafiących połączyć osobiste obserwacje z szerszym spojrzeniem społecznym.
Kluczowe tematy poruszone w książce:
obserwacja świata przez pryzmat rzeczy — co mówią o nas i o czasie, w którym żyjemy.
pamięć pokoleń i przemiany kulturowe dokumentowane przez przedmioty;
humor, melancholia i refleksja o codzienności ludzi między „starym” a „nowym” światem.
ironiczne spojrzenie na dizajn, technologię i to, co wydaje się „zwykłe”, a jednak mówi wiele o nas.
