Partita

Kingsolver mierzy się z pytaniami, które od początku wyznaczają jej pisarską drogę: dla kogo jest sztuka, co sprawia, że jest dobra, i co właściwie może nam dać?

„The New Yorker”

Najnowsza powieść laureatki Nagrody Pulitzera, autorki „Demona Copperheada” to opowieść o krótkim, namiętnym romansie, który odmienia życie, a zarazem o być może największej miłości ze wszystkich: odwiecznej ludzkiej tęsknocie za sztuką i pięknem.

Livia Cable od lat wiedzie spokojne życie na prowincji. Wszystko zmienia niespodziewany telefon od dawnego kochanka, który zmusza ją do konfrontacji z przeszłością. Kiedyś była Livią Bohusz – utalentowaną studentką konserwatorium, której świat wypełniała muzyka i marzenia o wielkiej karierze pianistki. Prośba o ponowne spotkanie otwiera drzwi do wspomnień o dziecięcych traumach, utraconej miłości i decyzjach, które na zawsze odmieniły jej los.

Autorka z właściwą sobie przenikliwością i empatią opowiada o barierach klasowych, cenie ambicji oraz niezwykłej sile sztuki, która potrafi ukształtować całe życie.

W swojej nowej powieści Barbara Kingsolver z niezwykłym wyczuciem pisze o tym, co robimy ze stratą i przeszłością. I o tym, że dopiero po czasie jesteśmy gotowi usłyszeć całą prawdę o swoim życiu. „Partita” jest jak utwór muzyczny – z tematami powracającymi po latach, fałszywymi tonami, nagłymi pauzami i melodiami, których nie da się już zapomnieć. Ta opowieść zostanie ze mną na długo.
Agata Romaniuk

Jeden telefon może zmienić wszystko: wzniecić marzenia, obudzić demony i przypomnieć o tym, jak niesprawiedliwy jest świat przeżarty klasowymi podziałami. To powieść skomponowana niczym najpiękniejszy utwór muzyki klasycznej, preludium do uniwersalnej opowieści o życiu.
Michał Nogaś, TRÓJKA – PROGRAM 3 POLSKIEGO RADIA

Po raz kolejny możemy się przekonać, jak mistrzowsko Barbara Kingsolver prowadzi narrację. Ta powieść ma w sobie siłę żywiołu, który zagarnia bez reszty. Jesteśmy cali w środku, przejęci do szpiku kości, wzruszeni i, co najważniejsze, współczujący. I towarzyszy nam tutaj cały czas muzyka, która nie jest tylko tłem, ale jednym z bohaterów. Kingsolver sprawia, że zarówno opowieść, jak i muzyka mają wymiar cielesny. Jak ona to robi?
Justyna Sobolewska