Osamotnienie

„Okrucieństwo dla okrutnych, tak aby wszyscy wiedzieli, jak trzeba się zachować, nawet wówczas,
gdy już przestaniemy wierzyć w anioły.”

„Osamotnienie” to piekielnie mocny thriller zakorzeniony w autentycznych wydarzeniach z 1945 i 1954 roku.
Dwa plany czasowe, dwie rzeczywistości, dwóch bohaterów i jedna kobieta.
Miłość, śmierć, okrucieństwo i czułość wplecione w osnowę klasycznego motywu kata i ofiary,
splecione w opowieść o granicach człowieczeństwa i o tym, co zostaje, gdy wszystko inne już przepadło.

Tu zagłada nie jest końcem, lecz początkiem. To historia, która nie prosi o współczucie. Ona je wymusza.

Bez patosu, bez upiększeń — za to z brutalną prawdą, precyzją i językiem, który raz trafia prosto w serce,
a raz rozcina je na pół.

Wojciech Uszok tworzy świat, gdzie nadzieja jest bezzasadna, ale mimo to nie potrafimy jej porzucić.
W świecie, gdzie krew, ciało i duch stapiają się w jedno, osamotnienie okazuje się ostatnim schronieniem,
jedynym wybawieniem.

Ciemność nie zawsze przychodzi z zewnątrz. Czasem dojrzewa w człowieku – powoli, po cichu,
aż w końcu przejmuje władzę nad wszystkim.