Zawisza Czarny jawi się jako jedna z najbarwniejszych postaci czasów jagiellońskich — rycerz niezwyciężony, wierny zasadom honoru i służbie ojczyźnie. Był nie tylko bohaterem turniejów, bitew i Grunwaldu, lecz także posłem na sobór w Konstancji i ostatnim wcieleniem ideałów średniowiecznego europejskiego rycerstwa — symbolem prawości, męstwa i niezłomności, które do dziś wyraża powiedzenie „polegać na kimś jak na Zawiszy”.
Powieść rozpoczyna się po jego śmierci, gdy królewski sekretarz przygotowuje mowę pogrzebową podważaną przez biskupa krakowskiego.
Karol Bunsch stworzył z jego losów hymn ku czci rycerza chrześcijańskiej Europy, ukazując jednocześnie schyłek dawnego etosu i moralny rozkład epoki. Pamięć o Zawiszy Czarnym pozostaje do dziś żywa w sercach kolejnych pokoleń.
