Makowe dzieci. Mroki Podlasia. Tom 2

To, co było, nigdy całkowicie nie znika. Czai się, czeka, upomina…

Rok 1959. Janina Kalińczykówna jeździ od wsi do wsi z objazdowym kinem „Melodia”, niosąc mieszkańcom śmiech, marzenia i chwilowe zapomnienie. Gdy w jej ręce trafia tajemnicza taśma filmowa, zaczyna odkrywać prawdę, która nigdy nie miała ujrzeć światła dziennego.
Rok 2017. W willi wpływowej rodziny Tarwińskich dochodzi do makabrycznej zbrodni. Jedna z ofiar niedawno wysłała prośbę o pomoc do fundacji Tildy, Krysi i Patrycji. Kobiety zostają zaangażowane w śledztwo i stają twarzą w twarz z koszmarem, który przez dziesięciolecia karmił się milczeniem mieszkańców Narwi.

A na ziemi, która pamięta okupację, zdradę i krew niewinnych, każdy krok ku prawdzie może okazać się krokiem w stronę mroku.

Pełna napięcia i dramatyzmu wstrząsająca opowieść o mężczyznach, którzy nienawidzą kobiet, i o kobietach, które nigdy się nie poddają. A także o zemście, rodzącej się z potwornego bólu. Sosnowska potwierdza tą powieścią pisarską klasę. Polecam ogromnie!
Robert Małecki

– Krasawica – powiedział i pokiwał napuchniętą od przepicia głową.
Janka dostała więc wóz, kinooperatora Lutka, biletera Kolkę, konia z czarną grzywą, co go nazwała Piłsudski, ale żeby nikt nie słyszał, to publicznie wołała go Karek; walizkę pełną taśm i plan odnowy kulturalnej do wykonania.
A teraz stała w izbie kierownika kina i żałowała, że rękawiczki zostawiła na wozie, bo marzły jej ręce. Okna były pozapychane słomą i papierami, pewnie klasyką polskiej literatury ze szkolnej biblioteczki. Niechlujstwo, ale tu wszystko było niechlujne, ordynarne. Rosjanie przy nieśli ze sobą strach, a kulturę polską przeżuli i wysrali, a potem zjedli ze śmiechem ponownie, żeby pokazać, że naprawdę są zdolni do wszystkiego. Wieś, którą Janka tak dobrze pamiętała z dzieciństwa, zniknęła. Było pijaństwo, wulgaryzmy, przemoc. Jakby Bóg zapomniał o Narwi, a bogowie słowiańscy pouciekali w lasy, żeby nigdy tu nie wrócić. Po wojnie miało być pięknie. A tymczasem był rok pięćdziesiąty dziewiąty i nie zmieniło się nic.
fragment książki

Agata Sosnowska
Urodzona w Siedlcach, kocha Podlasie całym sercem. Jest psycholożką kliniczną oraz integracyjną terapeutką traumy i psycholożką TSR. Wykłada na Uniwersytecie Vizja oraz na Uniwersytecie Trzeciego Wieku. Uwielbia twórczość Stephena Kinga (przeczytała Miasteczko Salem pierwszy raz w wieku dwunastu lat). Wierzy w zielarstwo, moc szeptuch i kocha biały śpiew cerkiewny. Razem z bratem w 2012 roku stworzyła reportaż o życiu ludzi znad Narwi. Zadebiutowała powieścią Córki moru, którą otworzyła cykl Mroki Podlasia.
Fot. Agata Pacyna