Kronika zarazy

„Jest rzeczą równie rozsądną ukazać jakiś rodzaj uwięzienia przez inny, jak ukazać coś, co istnieje rzeczywiście, przez coś innego, co nie istnieje” – Daniel Defoe (motto otwierające „Dżumę” Alberta Camusa)

„Kronika zarazy” opowiada o dramatycznej walce o przetrwanie w Londynie ogarniętym śmiertelnym atakiem dżumy w 1665 roku.

Rozdarty między instynktem ucieczki w bezpieczne strony a koniecznością ratowania życiowego dorobku, miejski rzemieślnik decyduje się na dramatyczny krok i zostaje w odciętym od świata mieście. W wyniku tej decyzji staje się naocznym świadkiem upadku metropolii. Obserwuje zaryglowane domy z uwięzionymi rodzinami, nocne konwoje wozów żałobnych oraz ludzi popadających w obłęd, desperację i bezradność w obliczu nieuchronnej śmierci.
Niezwykle plastyczny, przejmujący obraz XVII-wiecznego Londynu w dobie największego kryzysu, ukazujący losy wszystkich warstw społecznych – od uciekającego dworu i arystokracji, przez zdezorientowane mieszczaństwo i bezwzględnych szarlatanów, po zepchniętą na margines biedotę. Autor, prekursor nowoczesnego reportażu, przedstawia świat z chłodną, reporterską precyzją, opierając się na faktach i dokumentach epoki. Zabiera słuchacza na opustoszałe ulice, do cichych zaułków pachnących dymem palonych ubrań, pod drzwi naznaczone czerwonym krzyżem kwarantanny oraz nad masowe mogiły, pozwalając zanurzyć się w dusznej, hipnotyzującej atmosferze gasnącego miasta.

To z tego dzieła Albert Camus zaczerpnął motto i motywy izolacji do swojej „Dżumy”, czyniąc z zapisków Defoe uniwersalny klucz do opowieści o ludzkim uwięzieniu, złu i absurdzie losu. Pisząc o sowieckich łagrach, Herling-Grudziński czerpał z beznamiętnego, niemal kronikarskiego stylu Daniela Defoe, traktując totalitaryzm i obóz jako formę zbrodniczej, moralnej zarazy.
Zapraszamy do wysłuchania audiobooka „Kronika zarazy” Daniela Defoe – dzieła, które stworzyło podwaliny pod najważniejszą literaturę egzystencjalną i uderza ponadczasową aktualnością.