Jak skała. Historia pierwsza

Świat nie zwalnia. Tak naprawdę nieważne, co spotyka jednostkę, ogół pozostaje w niezmiennym pędzie. Ziemia kręci się wokół własnej osi, krąży wokół Słońca, Słońce brnie w przestrzeni. Ludzkie serca biją, powietrze wypełnia płuca. Nic się nie zatrzymuje. I tak bez końca. A kiedy odchodzimy, pragniemy, by jednak coś się zmieniło. Chcemy, by ktoś na chwilę przestał iść dalej. Żeby zauważył. Zobowiązujemy do tego osoby wybrane jeszcze za naszego życia. Czy powielanie takiego schematu ma w ogóle sens?

Najbardziej bezwzględnym sędzią dla człowieka jest on sam. Każdy może czasami mieć gorszy dzień, taka prawda. Można źle spać, nie obudzić się na dźwięk budzika, zapomnieć o drugim śniadaniu albo o rękawiczkach. Tak, można, ale ona nie mogła. Powinna być tym budzikiem! Tymi rękawiczkami i śniadaniem…
A wszystko zaczęło się banalnie. Zazwyczaj tak się zaczyna.
Wiązanie sznurówek, prasowanie. Aż do momentu, gdy trzeba podsumować swoje życie, a ten bilans potrafi wyjść tragiczny.

Trigger warning: Ta historia porusza tematy związane z sensem życia, poświęcaniem siebie oraz samobójstwem. Zawiera opisy, które mogą być nieodpowiednie dla słuchaczy poniżej 16 roku życia, w tym opisy zwłok oraz rozkładu.