Na skraju Zwolenia, tam gdzie stary młyn zanurza koło w spokojnej wodzie, życie wielopokoleniowej rodziny Mikulskich i Derlatków płynie jak cichy nurt: wśród uli, sadu i dziecięcych marzeń małej Halinki. W miasteczku Polacy i Żydzi dzielą codzienność, a młodzi snują plany, które zdają się tak pewne, jak zmiana pór roku. Kiedy na początku września 1939 roku do stawu na Rygułcie wpada niemiecka bomba, żaden z mieszkańców tej niewielkiej osady nie przypuszcza, jak bardzo zmieni się teraz ich codzienność. Będą świadkami okrucieństwa okupantów oraz bezwzględności nowej, komunistycznej władzy. Jak uda im się przetrwać w świecie, w którym z dnia na dzień dzieci zmuszone zostaną, by dorosnąć, a lęk o najbliższych i trudne wybory stają się codziennością?
Wiele lat później do rodzinnego Zwolenia przyjeżdża trzydziestoparoletnia Weronika. Wrażliwa dziewczyna nie ma pojęcia, jak poszukiwania swoich korzeni i odkrywanie losów babci wpłyną na jej przyszłość. Przypadkiem spotkany Hubert zupełnie do niej nie pasuje: ani wykształceniem, ani spojrzeniem na historię, ani podejściem do patriotyzmu, jednak odkrywając wspólnie rodzinne historie tych, którzy odeszli przedwcześnie, nie doczekawszy spokojniejszych czasów, między młodymi ludźmi zaczyna się rodzić uczucie. Mimo iż rozsądek mówi im, że więcej ich dzieli, niż łączy...
„Dom przy starym młynie” to powieść do głębi prawdziwa. Nie tylko dlatego, że historia z lat 1939–1947 oparta jest na autentycznych wydarzeniach z życia babci męża autorki, ale też z tego powodu, że dotyka tego, co w ludzkich sercach ponadczasowe: poszukiwania miłości i prawdy oraz niełatwe relacje rodzinne. Pokazuje, że przeszłość nie zamyka się w minionych latach, a krok w przyszłość można zrobić dopiero wówczas, gdy pogodzimy się z tym, co już się wydarzyło.
