Agonia bursztynowych ważek. Akt II. Zaraza

Pomorze, rok 1945.

W cieniu wielkiej wojny istnieją miejsca, których nie ma na mapach i o których nikt nie będzie chciał pamiętać. Za murami podobozu dla romskich kobiet śmierć stała się codziennością, a ludzie dawno przestali być ludźmi. Pozostały jedynie numery, rozkazy i popiół unoszący się nad lasem.

Lecz nawet w świecie pozbawionym litości istnieją granice, których nie należy przekraczać.

Gdy kolejna niewinna ofiara ginie z rąk swoich oprawców, w sercach romskich więźniarek dojrzewa momela – pradawna klątwa, o której szeptano od pokoleń. Zemsta narodów. Ostatni krzyk tych, którym odebrano wszystko. Siła równie sprawiedliwa, co ślepa.

A kiedy gniew umarłych wreszcie zostanie wypuszczony na wolność, nikt nie zdoła go powstrzymać.

Są takie rany, których nie zabliźni czas. Są takie zbrodnie, których ziemia nie potrafi wybaczyć i są takie lasy, które pamiętają.