Okruchy dnia

Ocena użytkownika Justyna z 3.09.2016, ocena 5; Nie oglądałam filmu, nie czytałam wcześniej książki - zupełnie na świeżo podeszłam do lektury. Jedyne, co mnie, (jak się później okazało, niepotrzebnie) niepokoiło, to to, czy nie będę kojarzyła głosu pana Gosztyły z niedawno słuchanym "Lśnieniem". Może przez pierwsze 5 minut miałam te skojarzenia. Później kompletnie one zniknęły, bo pan Gosztyła czyta, a właściwie interpretuje po prostu doskonale. Jest idealnym kamerdynerem (podobnie jak bohater;-) ), świetnie interpretuje kwestie kobiece - jest niezrównany. A treść książki rewelacyjna. Mam tylko jedną, malutką uwagę, którą aż przykro mi pisać - świetna książka, świetne wykonanie, tylko czemu produkcja, nagranie słabe? Akurat mam również na ipodzie Stasiuka Opowieści Galicyjskie - zupełnie inna głośność, dźwięk, przestrzeń, jakość. Czemu mając tak doskonały produkt, lektora, produkcja jest tak fatalna? To bardzo przykre.Nie oglądałam filmu, nie czytałam wcześniej książki - zupełnie na świeżo podeszłam do lektury. Jedyne, co mnie, (jak się później okazało, niepotrzebnie) niepokoiło, to to, czy nie będę kojarzyła głosu pana Gosztyły z niedawno słuchanym "Lśnieniem". Może przez pierwsze 5 minut miałam te skojarzenia. Później kompletnie one zniknęły, bo pan Gosztyła czyta, a właściwie interpretuje po prostu doskonale. Jest idealnym kamerdynerem (podobnie jak bohater;-) ), świetnie interpretuje kwestie kobiece - jest niezrównany. A treść książki rewelacyjna. Mam tylko jedną, malutką uwagę, którą aż przykro mi pisać - świetna książka, świetne wykonanie, tylko czemu produkcja, nagranie słabe? Akurat mam również na ipodzie Stasiuka Opowieści Galicyjskie - zupełnie inna głośność, dźwięk, przestrzeń, jakość. Czemu mając tak doskonały produkt, lektora, produkcja jest tak fatalna? To bardzo przykre.

Ocena użytkownika Ewa z 13.05.2026, ocena 5; Piękna historia o niespełnionej miłości i o życiu, którego już dziś nie ma. To co widzimy dziś, a czego nie widzieli ówcześni to to, że historia kamerdynera to historia człowieka w spektrum, człowieka, który nie czyta ludzkich emocji, nawet swoich nie potrafi nazwać, życie w schemacie jest tym co daje mu poczucie sensu i bezpieczeństwa. Ona, kobieta z krwi i kości żyje natomiast w świecie ówczesnych norm i konwenansów i pomimo, iż świetnie wie co czuje i czego chce, nie może tego uzewnętrzniać.Piękna historia o niespełnionej miłości i o życiu, którego już dziś nie ma. To co widzimy dziś, a czego nie widzieli ówcześni to to, że historia kamerdynera to historia człowieka w spektrum, człowieka, który nie czyta ludzkich emocji, nawet swoich nie potrafi nazwać, życie w schemacie jest tym co daje mu poczucie sensu i bezpieczeństwa. Ona, kobieta z krwi i kości żyje natomiast w świecie ówczesnych norm i konwenansów i pomimo, iż świetnie wie co czuje i czego chce, nie może tego uzewnętrzniać.

Ocena użytkownika Śfinks z 13.08.2026, ocena 5; Bardzo dobra, wartościowa książka. Bez fajerwerków, ale za to z doskonale oddaną atmosferą Anglii pierwszej polowy XX wieku i umiejętnym operowaniem stylem językowym. Zachęca do refleksji nad wyborami drogi życiowej i ideałów, w które się wierzy. Zawarty w książce obraz kryteriów oceny własnej wartości to chyba japoński rys osobowości autora (chociaż wychowywał się w UK). Jest też nutka ironii w odniesieniu do niemal każdej postaci, ale bez złośliwości, czy brutalnych osądów. Polecam.Bardzo dobra, wartościowa książka. Bez fajerwerków, ale za to z doskonale oddaną atmosferą Anglii pierwszej polowy XX wieku i umiejętnym operowaniem stylem językowym. Zachęca do refleksji nad wyborami drogi życiowej i ideałów, w które się wierzy. Zawarty w książce obraz kryteriów oceny własnej wartości to chyba japoński rys osobowości autora (chociaż wychowywał się w UK). Jest też nutka ironii w odniesieniu do niemal każdej postaci, ale bez złośliwości, czy brutalnych osądów. Polecam.